Mevr. Van der Vlugt

Mevr. Van der Vlugt

"Ik wilde een oplossing om de kwaliteit van mijn leven weer terug te krijgen."

Mevr. Van der Vlugt: “In februari 2017 heb ik een ongeluk met de fiets gehad. Mijn klachten begonnen een maand later op te spelen, maar omdat ik al vanaf 2008 bekend was met hypermobiliteit en mede hierdoor een ganglion kreeg in mijn rechterpols dat in 2013 verwijderd is, wuifde ik de klachten weg. Ik dacht: ik moet gewoon even wat rustiger aan doen. Begin juli 2017 had ik echter zoveel pijn, dat ik toch maar even langs de huisarts ging om te vragen of er niet een echo gemaakt kon worden van mijn pols om uit te sluiten of het ganglion terug was. Nog steeds koppelde ik mijn klachten niet aan het ongeluk van februari dat jaar.
Na het maken van een echo in het ziekenhuis bleek het ganglion inderdaad terug te zijn. De (assistent)arts die mij zag, twijfelde aan de hoeveelheid pijn die ik in mijn pols had. Op dat moment kon ik al geen potlood, tandenborstel, tijdschrift of kopje thee meer vasthouden. Ze wilde een MRI en extra foto’s laten maken. Inmiddels was het al oktober en slikte ik al enige tijd pijnmedicatie waarvan ik als bijwerking veel afviel in een korte tijd. Eind oktober constateerde de (assistent)arts dat er een klein scheurtje in het TFCC zat. Toen ik in november eindelijk gezien werd door de chirurg, stelde hij een misdiagnose, zo bleek later.

Ik voelde mij door de chirurg niet serieus genomen in de ernst van de pijn en gevolgen voor mijn dagelijkse leven. Door de pijn sliep ik niet meer, ik kon niet meer werken, hobby’s uitvoeren zoals tekenen, boksen en mountainbiken was ook niet meer mogelijk. Ik wilde een oplossing om de kwaliteit van mijn leven weer terug te krijgen. Ik had geen vertrouwen in de voorgestelde behandeling en ik twijfelde aan de expertise, daarom wilde ik een second opinion.
Drie weken later kon ik bij Xpert Clinic komen bij dr. Moojen. Hij zag direct dat er veel meer aan de hand was. Niet alleen was het TFCC flink gescheurd, dr. Moojen liet bij beweging van mijn pols zien hoe mijn ellepijp bijna volledig los zat. Hij stelde een dorsale kapselversteviging voor, het ganglion zou verwijderd worden, mijn pols zou rechter gezet worden en het TFCC zou gehecht worden (TFCC reïnsertie). Ik weet nog dat ik deze afspraak zo fijn heb gevonden!

In principe kon ik twee weken later al geopereerd worden. Zo snel al! Ik wilde het even laten bezinken en stelde voor het over een maand te doen. Na het invullen van de anesthesie vragenlijst kreeg ik echter te horen dat ik niet geopereerd kon worden omdat ik een te laag BMI had. Ik moest eerst aankomen. Ik zette de race tegen de kilo’s in omdat ik de operatie in december koste wat het kost wilde doen. Ik was zo klaar met de pijn.
In december 2017 ben ik in een ziekenhuis-rollercoaster terecht gekomen. Een aantal keer zat ik op de SEH in het ziekenhuis. In die tijd ben ik erg ziek geweest, het aankomen wilde maar niet lukken, of de kilo’s die eraan zaten vlogen er net zo hard weer af, waardoor ik uiteindelijk begin december sondevoeding kreeg. De operatie werd verschoven naar eind januari 2018 om te kijken of ik met de sondevoeding wel het benodigde BMI kon verkrijgen. Eind januari 2018 ben ik dan toch geopereerd. Eindelijk!

De eerste week had ik nauwelijks pijn door het dikke gipsverband en de pijnstillers. Nadat het gips eraf mocht kreeg ik een spalk aangemeten. De wonden zagen er goed uit, het was zo netjes gehecht! Maar tijdens het aanmeten van de spalk trok ik lijkbleek weg, werd misselijk van de pijn en moest overgeven. Die nacht heb ik geschreeuwd en gehuild van de pijn. De volgende dag belde ik terug naar Xpert, of dat gipstraject niet toch ingezet kon worden? Dat kon! Diezelfde dag ben ik in het ziekenhuis in het gips gezet.

De eerste drie maanden herstel zaten niet mee. Ik kreeg doordrukwonden van het gips en het last van oedeem in mijn hand waardoor die vier keer zo dik werd. Uiteindelijk ging het maand na maand wat beter. Ik kon mijn pols steeds weer een beetje meer gebruiken. Tot ik in de zomer ook last kreeg van De Quervain klachten bij de duim van dezelfde arm. Dit stond het verdere herstel van in de weg. Ik heb twee keer een corticosteroïden injectie gehad, waarna we in december 2018 toch besloten een kleine operatieve ingreep te doen.
Ook nu zat het na de operatie niet helemaal mee: er ontstond een verkleving van het littekenweefsel en een ontsteking van de wond. Gelukkig waren we er op tijd bij. Na een antibioticakuur ging het beter en de inzet van huidtherapie naast de revalidatie heeft gezorgd dat het weefsel weer soepeler is geworden.

Ik heb nu voor zeker 70-90% de functionaliteit van mijn pols/arm weer terug. Ik kan weer schrijven en tekenen, mijn tanden poetsen en een kopje vasthouden met een hand. Ik kan mijn pols niet meer in alle standen bewegen wat ik voor het ongeluk wel kon, maar ik ben zeer tevreden over het resultaat dat we behaald hebben. Ik kan mijn pols weer gebruiken. Alleen het snijden van harde dingen zoals vlees of hard brood, aardappels schillen en potjes of dopjes opendraaien blijft lastig. En de kracht in mijn pols en arm is nihil, dus zware dingen tillen kan ik niet. Maar ik heb nauwelijks pijn meer (alleen soms door peesjes in de hand en pols die wat snel overbelast zijn). Ook de wonden zijn heel mooi genezen, de kleine en dunne littekens vallen nauwelijks op.

Ik ben echt dankbaar dat ik destijds de keuze voor Xpert Clinic heb gemaakt. Dr. Moojen werkt altijd heel efficiënt, in korte tijd legde hij in heel duidelijke taal uit wat er mis was. Ondanks dat ik soms maar vijf minuten binnen zat (en daarvoor reed ik vanuit Zuid-Limburg naar Amsterdam!) voelde ik me gehoord en gezien. Hij nam mijn klachten serieus, heeft veel kennis waardoor de juiste diagnoses werden gesteld en een goede behandeling werd uitgevoerd. Als je als arts in zo’n korte tijd én kwalitatief goed werk levert én de relatie in oog houdt met je patiënten, ben je voor mij echt een goede arts!”