Mevr. Jacobs

Mevr. Jacobs

"Nadat mevrouw Jacobs haar pols brak, kreeg ze te horen dat ze te oud was voor een operatie. Gelukkig dacht dr. Souer daar anders over."

Mevrouw Jacobs (69): “Ik liet de hond van een kennis uit en op een onbewaakt moment trok hij me zo op de grond. De hond sleepte mij nog een stukje over het asfalt mee. Die val kwam heel hard aan. Ik kneusde mijn ribben, mijn handen en gezicht waren stuk en ik liep een gecompliceerde polsbreuk op.

In het ziekenhuis werden foto’s gemaakt en is mijn hand in zogenaamde ‘Chinese vingers’ geplaatst, die rekken de pols op. Het lukte niet goed om de pols op z’n plaats te trekken, dus hebben ze het twee keer moeten doen. Daarna is mijn pols in het gips gezet, maar dat ging niet goed: later bleek dat de pols er gewoon naast stond. Toen na zeven weken het gips eraf mocht, was mijn pols hartstikke dik en deed hij pijn van hier tot Tokio. Maar de chirurg was heel duidelijk: ze gingen er niets aan doen. De reden: ik was met mijn 68 jaar te oud en nam niet meer deel aan het arbeidsproces.

Ik vond dat natuurlijk te gek voor woorden en nam er geen genoegen mee. Het was mijn rechterpols en ik kon mezelf niet verzorgen, niet fietsen, niet autorijden, niet koken, niet schoonmaken, helemaal niks. Ik heb toen contact opgenomen met Xpert Clinic, waar ik eerder al eens geweest was mijn duimklachten en toen prima geholpen ben. Nadat ik dr. Sebastiaan Souer het hele verhaal had verteld, wilde hij eerst mijn pols tot rust laten komen, want die was nog helemaal rood en gezwollen. Na enkele weken heeft hij me geopereerd. Er is een plaatje ingezet om de pols weer stabiel te krijgen, later zijn de schroeven er weer uitgehaald. Daarna is ook aan de andere kant de ellepijp (ulna) ingekort en een plaatje geplaatst en bij een volgende operatie is dit plaatje er weer uit gehaald. In totaal ben ik dus vier keer geopereerd en dat was elke keer weer een stap. Dr. Souer liet de beslissing aan mij over, maar ik heb al die tijd alle vertrouwen in hem gehad. Die man is zo goed, echt een expert op zijn vakgebied. Dus ik ging elke keer weer zonder zenuwen op de operatietafel liggen.

Na elke ingreep volgde een intensief traject van handtherapie. Ik heb steeds heel goed geoefend thuis, wel vier uur per dag. Dat was meer dan strikt noodzakelijk, maar ik dacht: als een arts zijn uiterste best doet, dan doe ik dubbel mijn best. En dat heeft resultaat gehad, ik kan nu alles weer en heb nauwelijks nog pijnklachten. Ik stond echt versteld.

Ik heb een klacht ingediend bij de arts die mij niet wilde opereren en heb inmiddels excuses gekregen. Ik ben dolgelukkig dat ik dr. Souer ontmoet heb en dat hij mij serieus heeft genomen. Uiteindelijk ben ik er dik twee jaar mee bezig geweest. Best lang, maar als ik nu zie dat ik alles weer kan, dan is dat het beslist waard geweest.”